የአንድ ሰው ሕይወት (ክፍል 1)
የታተመበት ቀን የተሻሻለበት ቀን
★ከአንድ ሰው ሕይወት መማር
ዛሬ የአንድን ሰው ሕይወት ታሪክ እንደ ጥንት ተረት እንንገራችሁ።
የራሳችሁን ግንዛቤዎች በእርግጥ ያነሣሣል፤ ራሳችሁን ይቅር እንድትሉና እንድትወዱ፣ ከሕይወት ብርሃን ጋርም አንድ እንድትሆኑ ይረዳችኋል።
[በጥንት ዘመን በአንድ ቦታ የጠንካራ የፍትሕ ስሜት ምሳሌ የሆነ አንድ ወጣት ይኖር ነበር።
እሱ ከሳለው «ተስማሚ ሁኔታ» የራቀውን ሁሉ ያወግዝ ነበር፤ ቀኖቹንም በመተቸት፣ በመፍረድና በመጨረሻም አጥብቆ በመውቀስ ያሳልፍ ነበር።
«ለምንድን ነው ለሌሎች ምንም ሳታስብ የምትሠራው?!»
«ማን እንደሚናገር ተመልከት። አንተም ያው ነህ።»
«ምን?! ያንን ልትለኝ መብት የለህም!»
በሁሉም ነገር እንዲህ ስለነበረ፣ በዙሪያው ጠብ አያቋርጥም ነበር።
እንዲህ ያለው ባሕርይ ሊፈጽመው የሚገባው «ፍትሕ» ራሱ እንደሆነ ያምን ነበር፤ ለአንድ አፍታም አልተጠራጠረውም።
በራስ መተማመን የተሞላ ስለነበረ፣ በመጀመሪያ ብዙ ሰዎች አደነቁት፣ በዙሪያውም ተሰበሰቡ።
ነገር ግን ጊዜ እያለፈ ሲሄድ ሰዎች አንድ በአንድ ተዉት።
ከሌላ አቅጣጫ ሲታይ ሰዎችን እየገፋ ወደ ብቸኝነት ጫፍ የሚያመራበት ሥዕል ነበር።
የሕይወትን የቀን መቁጠሪያ ገጾች ሲገልጥ፣ ሠላሳ፣ አርባ፣ በመጨረሻም ብቻውን ቀረ።
ብዙም ሳይቆይ ታመመና አልጋ ላይ ዋለ።
በዚያን ጊዜ የሚረዳው ማንም አልቀረም።
አንድ ቀን በሕመም አልጋው ላይ ትንፋሽ እያጠረውና በሕመም እየተንፈራገጠ ሕልም አየ።
በአልጋው ላይ በተኛበት ዙሪያ ያለው ሁሉ በመስተዋቶች የተሸፈነበት ዓለም ሕልም ነበር።
★በመስተዋቶች ዓለም ውስጥ
እዚያ አንድ ሐሳብ በላከ ቁጥር በመስተዋቶቹ ውስጥ የተንጸባረቀው ማንነቱ እነዚያኑ ቃላት መልሶ ይወረውርበት ነበር።
የላካቸው ሐሳቦች ሁሉ በሌሎች ላይ የሚሰነዘሩ ትችቶችና ስድቦች ስለነበሩ፣ ሁሉም ከየማዕዘኑ ከመስተዋቶቹ ባሻገር ካሉት ማንነቶች በአልጋ ላይ ወደተኛው ማንነቱ ተወረወሩ፤ ሊቋቋመውም ከሚችለው በላይ ነበር።
ታሞ ስለነበረ ራሱን በብርድ ልብሱ ስር ደብቆ እንዲህ አሰበ፦
«ለምንድን ነው ሁልጊዜ በሌሎች እንዲህ ያሉ ነገሮች የሚነገሩኝ?»
በማውጠንጠንና በመጨነቅ ባሳለፈው ጊዜ ውስጥ በድንገት እንዲህ አሰበ፦
«አሃ፣ ቀደም ሲል የላክኋቸው ቃላት ወዳነጣጠርኩባቸው ሰዎች አልሄዱም፤ ሁሉም ወደ እኔ ይመለሱ ነበር።»
«መከራዬም የራሴ ቃላት መርዝ የራሴን ልብ እየበላው ስለነበረ ነው።»
ያንን ካሰበበት ቅጽበት ጀምሮ ልቡ በዓይኑ ፊት እየቀለለ ሄደ።
ቀስ በቀስም የሚልካቸው ሐሳቦች ይበልጥ ራስን የሚመረምሩ ሆኑ።
«አሃ፣ ሌሎች ምንም ቢያስቡ፣ ምንም ቢሉ፣ ምንም ቢያደርጉ፣ አንዳቸውም ፈጽሞ አልጎዱኝም ነበር።»
«አስፈላጊ የነበረው ስለ ሌሎች ቃላት፣ ሐሳቦችና ተግባራት እኔ ምን እንዳሰብኩ ነበር።»
«ያም እኔ ራሴ እያደረግኋቸው የነበሩትን ነገሮች፣ ሙጥኝ ያልኩባቸውን ነገሮች… በሌላ አነጋገር በውስጤ ያለውን አለመስማማት እንዳስተውል የሚያደርግ አጋጣሚ ነበር።»
«ስለ እኔ እንደሆነ ማየት አልቻልኩም፤ የራሴን ጉድለቶች ችላ ብዬ ሁሉም ስለ ሌሎች እንደሆነ አምኜ ነበር።»
«ማድረግ የነበረብኝ በውጭ ስላየኋቸውና ስለሰማኋቸው ነገሮችና ሰዎች የማስበውን ወደ ራሴ መልሼ ራሴን ማወቅ ብቻ ነበር።»
«ማድረግ የነበረብኝ ያ ብቻ ነበር።» (ይቀጥላል)
