ቆዳን አውልቆ ወደ እውነተኛ ደስታ መውጣት – 1

ከ2024 መጀመሪያ ጀምሮ የሕይወትን ምንነት ያስታወሱ ሰዎች ቁጥር በግልጽ መጨመር ጀምሯል።

እንዲህ ያሉ ሰዎች ከዚህ በኋላ በምንም ነገርም ሆነ በማንም ዳግመኛ የማይወዛወዝ ሁለንተናዊ ደስታን፣ ዘላለማዊ ደስታን ቀድሞውኑ ይዘዋል።

እንደገና ልናገረው፦ ወደዚያ ሁኔታ ለመድረስ ቁልፉ «ሥጋዊ አካል ሰው ነው፣ እኔና ሌሎችም የተለያየን ፍጡራን ነን» የሚለውን ያንኑ አሮጌ ትዝታ «ይህ የእኔ ሐሳብ አይደለም» ብሎ በመገንዘብ መልቀቅ ነው።

ይህ «ትዝታን መልቀቅ» እውነተኛ ደስታን ለመያዝ ቁልፉ ራሱ ነው።

ምክንያቱም ያለፈውን የሚደግም ዕጣ ፈንታ መፍጠሩን የቀጠለው ትዝታ በትክክል ነውና።

በጥንቃቄ ሲያስቡበት፣ ማድረግ የሚችሉትና የማይችሉት፣ ያለዎትና የሌለዎት የሚሉት ሐሳቦች ከትዝታ የመነጩ እይታዎች ናቸው።

ስለ ራሳቸው እንዲህ ያሉ የችኮላ ፍርዶች ጥቂት ያላቸው ሰዎች የገደባቸውን ስፋት ያሰፋሉ፤ ማድረግ ያልቻሉትን ማድረግ እንዲችሉ የሚያደርጉትን ጥረትም አይተዉም።

በሌላ በኩል አንድ ሰው ስለ ራሱ ያለው የችኮላ ፍርድ ጠንካራ ሲሆን፣ የኢጎን ቅርፊት ለመስበር ጊዜ ይወስዳል፤ በጠባብ ዓለም ውስጥ መጥፋትም ቀላል ነው።

ዓለምን እንደ መለወጥ ያለ ትልቅ ጉዳይ እንኳ ሳይሆን፣ ራስን እንደ መለወጥ ያለ ትንሽ ነገር እንኳ ሰዎች እንደፈለጉ ለማድረግ ይቸገራሉ።

እያንዳንዱ ሰው ራሱን በመለወጥ ካልጀመረ በቀር ዓለም በአጠቃላይ አይሻሻልም።

ለዚህም የሰውን ተፈጥሮ፣ የሕይወትን ምንነት በመመርመር መጀመር የግድ አስፈላጊ ነው።

ይሁን እንጂ ለብዙ የምድር ሕዝቦች ያው ነገር ራሱ የመጀመሪያው መሰናክል ሆኗል።

ለምን እንዲህ ሆነ?

ምክንያቱ የሕይወትን አበባ ለማብቀል የሚያስፈልገው ምግብ በማጣት ውስጥ ነው።

በቀላሉ ለማስቀመጥ፣ ያ ምግብ ጣፋጩንም መራራውንም ጨምሮ በሕይወት ውስጥ ያሉ ብዙ ዓይነት ልምዶች ሁሉ ናቸው።

«ሌሎች ሰዎች ምን እንደሚሰማቸው አይገባኝም።» «ከሌላ ሰው አመለካከት ስለ ነገሮች ማሰብ አልችልም።» «ሁሉን ቁልቁል መመልከት አልችልም።» «ሁልጊዜ ራስ ወዳድ ሆኜ እቀራለሁ።»

እንዲህ ያሉ የአእምሮ ሁኔታዎች በምድር ላይ ላለ እያንዳንዱ ሰው ቅዱሱን ወደ ማነቃቃት በሚወስደው መንገድ ላይ አስፈላጊ መተላለፊያ ናቸው።

ይህን ሂደት ሳያልፍ ማንም ጥሩ ሰው አይሆንም።

አሁን በሙሉ ልብ ምስጋና የሚኖሩት ሁሉም እንዲህ ያሉትን ልምዶች ሙሉ በሙሉ ያለፉ ሰዎች ናቸው።

(ይቀጥላል)